Mentaal is dit traject intens. Soms kijk je in de spiegel en herken je jezelf niet. Soms twijfel je en vraag je je af of je wel de juiste arts hebt gekozen en of het ooit nog goed komt. Toch heb ik nooit echte spijt gevoeld, geen paniek, geen tranen, het ging vooral om geduld en vertrouwen.

Enkele weken verder, groeit dat vertrouwen elke dag een beetje meer. Ik merk dat ik mijn spiegelbeeld langzaam weer herken en dat kleine verbeteringen, zoals minder zwelling of zachtjes helende blauwe plekken, me telkens een stukje opluchting geven. Het is een rollercoaster die langer duurde dan ik vooraf had kunnen vermoeden.

Slapen op mijn rug vond ik uiteindelijk misschien nog wel het zwaarst. Als zijslaper is drie weken op je rug geen pretje, maar ik vond met behulp van extra kussens wel een vorm van comfort.

De reacties van je omgeving en van mensen die je goed kennen kunnen ook confronterend en zeer uiteenlopend zijn, de een vindt het al prachtig terwijl je nog lang niet hersteld bent en een ander zegt dat ze je bijna niet herkennen en dat zij ook tijd nodig hebben om aan je nieuwe uiterlijk te wennen. Zien ze je dan een maand later weer worden de reacties al wat positiever. 

Na drie maanden begint mijn gezicht weer wat normaler aan te voelen en komt er weer beweging in, maar de littekens trekken nog steeds en op sommige plaatsen zijn de onderhuidse weefsels nog hard en stijf. Het zal nog maanden duren voor dat weg trekt. Op de voor en na foto bovenaan kun je zien dat het ook na drie maanden nog niet helemaal hersteld is.